I’ve survived my first week away! Oh sorry, I’ll switch to Dutch. Na een hele week omringd te zijn met Engels sprekende mensen, voelt het raar om Nederlands te typen. Maar wat ik dus wilde zeggen, ik heb het overleefd! Ik ben hier nu zo’n acht dagen, maar het voelt een eeuwigheid geleden dat ik op Schiphol iedereen doei zei. Een week vol nieuwe mensen, omgeving, kamer, eten en dagen. Let me fill you in!

Ik ben dus zaterdagochtend weggevlogen naar Belfast International, om daar opgehaald te worden door een van de mensen van Youth With A Mission (YWAM). Wat een luxe! Ik moest dan wel alleen vliegen, maar zodra ik mijn koffer had opgehaald en in de auto zat, zou alles goed komen. Vanaf Belfast reed ik dus naar Rostrevor, een klein dorpje op de rand van de grens met the Republic of Ireland. Ik kan vanaf de plek waar ik verblijf, Northern-Ireland, the Republic of Ireland zien!

Ik verblijf, samen met de groep meiden met wie ik de Discipelschap Training School (DTS) doe en de staff, in een groot gebouw genaamd ‘An Cuan’ (uitspraak: An Koe-In). Een plaats met een rijke geschiedenis en een prachtige omgeving. An Cuan ligt dus in het dorpje Rostrevor wat omringd is met heuvels en water. Vanaf de plek waar ik nu zit kijk ik naar buiten en zie ik the Lough, een meer dat Northern-Ireland van the Republic of Ireland scheidt, met Ierse heuvels op de achtergrond. De perfecte plek om tot rust te komen en op God te focussen.

Het enige nadeel van dit gebouw met ‘een rijke geschiedenis’ is dat het heel oud is. Leuk en aardig allemaal, maar als je eerder opstaat dan de rest van je kamergenoten, kun je de kamer absoluut niet stilletjes verlaten. De vloer kraakt als de malle! (We hebben als kamergenoten alvast afgesproken dat we maar iets genadevoller zullen zijn als iemand een ander wakker maakt vanwege de vloer, aangezien het onmogelijk is om geen lawaai te maken)

Verder is het eten hier ook heel goed! Ik was een beetje bang ervoor, aangezien ik ook verhalen heb gehoord van anderen die voor grote groepen moesten koken en het eten dus nooit lekker is (*ahum* Doortje *ahum*). We hebben een cooking team van de trainees en iemand van staff die voor ons kookt. Het eten is heel lekker en ik heb nog geen een keer hetzelfde gegeten! (En dan te bedenken dat we met lunch ook warm eten)

.

Ik doe deze DTS samen met nog zeven andere meiden, van allerlei verschillende plekken! Onze groep bestaat uit vier Amerikanen (waarvan 1 Hawaiiaan!), een Duitser, een meisje uit China, een meisje uit Mozambique en ik ben de enige Nederlander. De meeste mensen reageerden niet zo enthousiast als ik vertelde dat het alleen maar meisjes waren (Pff hallo! Je zegt dit tegen een meisje he! Haha), maar het is ontzettend gezellig! Geen enkele cat-fight hoor. Ik slaap met drie anderen op een kamer, met twee Amerikanen (Kelsea en Lindsey) en een Mozambikaan (Rosangela).

Wat is het heerlijk om met zoveel internationale mensen te zijn! Ik heb oneindig veel gesprekken gehad over verschillen in cultuur. Zoals ik al zei spreek ik dus ook de hele tijd alleen maar Engels. Wat ik leuk vind hoor! Het maakt Nederlands spreken alleen wel heel raar zeg. Zaterdag was ik met wat mensen aan het videobellen en dus voor het eerst sinds een week uitgebreid Nederlands praten. Wat hebben wij een boerse taal zeg! Na een week elegant Engels gesproken te hebben voelde Nederlands erg lomp. Ik krijg daarentegen helaas geen mooi Iers accent waarschijnlijk, aangezien de YWAM basis vol zit met Amerikanen, maar ik maak er wel wat moois van.

Wat wel een beetje jammer van het internationale is, is dat niemand mijn drop kan waarderen! Ik bood ze als lieve kamergenoot een zwart-witje of een krijtje aan, maar ze vonden het maar niks. Nu vertrouwen ze me niet meer als ik ze iets aanbied, oeps… Ik waardeerde het wel hoor Amber, dankjewel voor je lieve afscheidscadeautje! De stroopwafels vielen wel in de smaak (maar in plaats van stroopwafel, zeggen ze stroepwaffel, dus fonetisch engels uitgesproken, beetje jammer) Daarentegen leer ik weer nieuwe dingen kennen! De Amerikanen waren heeeel erg enthousiast over American Biscuits, dus die hebben ze voor ons gemaakt. Wat hadden ze een big deal ervan gemaakt zeg! De biscuits zouden echt ‘amazing’ zijn. Ze hebben ze twee keer gemaakt, want de eerste keer dat ze gemaakt waren, waren ze niet goed genoeg en deden ze de naam American Biscuits geen eer aan. Zoals ik al zei, ze maakten er iets heel groots van. We hebben heel erg veel gesprekken over American Biscuits gehad. Zelfs zoveel dat er nu niet meer over gesproken mag worden. (En zij zeiden dat ik het in mijn blog moest noemen)

.

Deze week zijn we vooral bezig geweest met de introductie van de DTS, aankomende week gaan we echt beginnen met de lessen. Tot nu toe hebben we wel tijd gehad voor aanbidding, ‘intercession’ (Met een groepje voorbede doen volgens een aantal richtlijnen). We zijn ook naar een klooster geweest, waar we onderwijs kregen van broeder Thierry (een hele leuke, lieve man met een zwaar frans accent). Dit was een hele mooie ervaring. Hij vertelde over Gods stem horen en ‘contemplative prayer’ (Sorry, het is soms moeilijk om onderwijs te vertalen als je het in het Engels hebt ontvangen). Hij had hele wijze woorden, die ik zeker mee kan nemen voor de rest van mijn leven en dat in de eerste (introductie)week! Ik kan niet wachten wat nog komen gaat deze weken, waarin ik elke dag zulk onderwijs ga hebben 🙂

Verder hebben we ook leuke activiteiten met de gemeenschap in Rostrevor, zoals Open Mic. Ik heb (nadat ik gedwongen was door Leesha en Kelsea mee te doen) met Lindsey een cup mashup gedaan! We deden the cupsong met het liedje ‘Happy’. Het ging niet helemaal perfect (de bekers vlogen twee keer uit onze handen, oeps!), maar het was heel gezellig en leuk. En ik heb daar een vrouw ontmoet, die hele mooie, zelfgeschreven gedichten voorlas. Weet je hoe ze heet? Flo Heyhoe! (Je moet het maar eens hard op uitspreken op z’n Engels, het rijmt haha!)

.

Conclusie: Ik heb het heel erg naar mijn zin, maar ik moet natuurlijk nog wel even wennen. De omgeving is prachtig en het huis is een mooie plek met heel veel plekken om me te verstoppen als ik rust wil, maar ook openbare plekken om gezellig met mensen te kletsen. Ik begin me steeds meer thuis te voelen, ik denk dat ik hier een hele gezegende tijd ga hebben. Het zal niet altijd makkelijk zijn, but it’s for the best! Thanks for the sweet messages, I am going te be fine!

Blessings,

Eline

P.s. Wist je dat mijn naam heel moeilijk is om uit te spreken? Alleen het Duitse meisje (Leesha) kan het uitspreken! Ik reageer nu ook op ‘Elina’ en ‘Ielijn’.